علت گردبادهاى سياسى به اين‌گونه انتخاب احسن موفقيّت پيدا نمىكنند . اكنون خوب واضح است كه آيين كشور دارى نه جزئى از اجزاء نبوّت است و نه در ماهيّت امامت - كه همه دانائى است - مدخليّت دارد . » « 1 » اين گفتار كاملا با ديد تشيّع در امامت منافات دارد . متكلّمين بزرگ جهان تشيّع به اتفاق ، مقام امامت را نوعى رهبرى سياسى - دينى تعبير كرده‌اند و لزوم و ضرورت آن را براى برقرارى نظم و سلامت جامعه از راه قاعدهء « لطف » اثبات مىكنند . خواجه نصير الدين طوسى در كتاب « تجريد الاعتقاد » - كه از معتبرترين متون دسى اعتقادى حوزه‌هاى شيعه بشمار مىرود - مىگويد : « الامام لطف : فيجب نصبه على اللّه تعالى تحصيلا للغرض » . و در كتاب « فصول العقائد » همين مضمون را مشروح‌تر كرده و مىنويسد : لمّا أمكن وقوع الشرّ و الفساد و ارتكاب المعاصى من الخلق ، وجب فى الحكمة وجود رئيس قاهر آمر بالمعروف ناه عن المنكر ، مبيّن لما يخفى على الأمّة من غوامض الشرع ، منفّذ لأحكامه ، ليكونوا الى الصلاح أقرب ، و من الفساد أبعد ، و يأمنوا من وقعوع الشرّ و الفساد ، لأنّ وجوده لطف ، و قد ثبت انّ اللّطف واجب عليه تعالى ، و هذا اللطف يسمّى إمامة ، فتكون الإمامة واجبة » . خلاصهء اين استدلال چنين است كه اسلام ، به منظور ايجاد نظم و سلامت جامعه ، احكام و تكاليفى مقرر كرده كه ضمانت اجرايى شايسته نياز دارد . و از باب قاعدهء « لطف » از مقام حكمت الهى نشأت گرفته است و بر خداوند است كه شايستگان مقام اجرائى را نيز به مردم معرفى كند ، تا مردم در سايهء رهنمود شرع ، امام و پيشواى دينى و سياسى خود را بشناسد و با او بيعت كنند . امام و پيشوا - كه عهده‌دار برقرارى نظم و مجرى احكام انتظامى در جامعه باشد - تفسيرى جز رهبرى سياسى - دينى نخواهد داشت ، كه از جانب شرع ، شخصا به صورت تعيين يك فرد معيّن ، يا وصفا با اعلام ويژگيهاى فرد شايسته معرفى مىگردد . مولا امير مؤمنان عليه السّلام در مقام بيان حكمت فرائض الهى ، از جمله فريضهء امامت ، مىفرمايد : « و الإمامة نظاما للامّة . و الطاعة تعظيما للإمامة » .

--> ( 1 ) حكمت و حكومت ص 172 .